Pélerin Magazine, nr.6112 bis, Jan. 2000
Télé 7 Jours, nr.2067, 8 Jan. 2000
Version Femme, 6 Febr. 2000
Média Pub 92, nr.673, 5 Juli 2000
TV hebdo, nr.694, 22 Juli 2000
Gala, nr.378, 7 Sept. 2000

2000 - Rusland
Ciné Télé Revue, nr.40, 5 Okt. 2000

Ciné Télé Revue Jeux, nr.12, Maart/April 2001
Voici, nr.715, 23 Juli 2001
Marie Claire, Aug. 2001
Télé 7 Jours, nr.2161, 27 Okt. 2001
Ici Paris, nr.2939, 30 Okt. 2001
TV Hebdo, nr.761, 4 Nov. 2001

Ciné Télé Revue, nr.47, 22 Nov. 2001
Astro Revue, nr.6, Dec. 2001
VSD, nr.1267, 6 Dec. 2001

Télé 7 Jours, nr. 2193, 8 Juni 2002

Reader's Digest, Dec. 2002

Télé 7 Jours, 2002

 

Télé 7 Jours, nr. 2193, 8 Juni 2002

 

Twee mannen en een vrouw lopen de trappen op in Cannes, waar op 26 Mei hun film het 55e Filmfestival afsluit. Het is het moment waarop iedereen heeft gewacht en ze krijgen een ovationeel applaus van het publiek. Applaus dat alleen gereserveerd is voor sterren.
Voor haar, ze ziet er oogverblindend uit, is het de eerste keer. Patricia, vergezeld van Jeremy Irons, haar medespeler en Claude Lelouch, de regisseur, wandelen de geschiedenis van Cannes binnen.

“And now….Ladies and Gentlemen"; dat is de titel van de film. Hier zie je de zangeres van de blues, wiens droom werd gerealiseerd, met je eigen ogen. Betreed de rode loper van het meest beroemde filmfestival.
De nieuwe actrice wil niets missen van dit sprookje. Ze zwaait naar de camera van Télé 7 Jours, draait zich om naar de camera en fotografeert zelf de fotografen. Deze onschuld is niet gespeeld. Het is een klein meisje dat gefascineerd is door alles en in een vlaag van onschuld, onder de ogen van de toeschouwers en de journalisten uit de hele wereld, foto’s maakt. Voor haar 6 broers en zus; zij is, na de dood van hun ouders, de ster.
Haar familie is niet naar Cannes gekomen. Van het ouderlijk huis in Forbach, in het Noordoosten van Frankrijk, is het te ver naar Cannes.

De menigte op de promenade verdringt zich om iets te zien en een jong meisje roept: “Patricia”.
Patricia zegt tegen Jeremy Irons: “Kom Jeremy laten we even gedag zeggen”.
Die avond. Nadat ze voor onze fotograaf met veel enthousiasme Marilyn heeft gespeeld, gaat ze vroeg naar bed.” Ik wil me morgen goed voelen. Na de vertoning van de film, ga ik de hele nacht feesten!”.
En de volgende morgen, in de limousine, die haar naar het paleis brengt, kijkt Patricia naar de hemel en zegt: “Ik ben er zeker van, dat mijn moeder me van daarboven aanmoedigt. Het zou zo fijn zijn geweest als zij dit had kunnen zien”.

Want in het begin in 1979, in een Cabaret in Saarbrücken, de muziek en de songs over liefde hebben haar hier gebracht. “Toen Claude Lelouch contact met me opnam, geloofde ik dat niet. Ik ben uit respect voor hem naar de afspraak gegaan en niet in de hoop dat ik een rol zou krijgen”, deelt ze mede. “We hebben wat tests gedaan en ik vond het allemaal heel moeilijk. En toen belde hij me op: Jij bent Jane”. “Ik vroeg om 3 dagen bedenktijd." Maar de vrouw die de blues zingt, twijfelt niet, want de film past heel goed bij haar.

Met de film “And now… Ladies and Gentlemen” heeft ze iets gemaakt, dat ze lang zal koesteren.

Ze heeft ook een nieuw album gemaakt, Piano Bar, met songs waarvan de muziek is gemaakt door Michel Legrand, de woorden door Paul Ives en Boris Bergman en waarop een aantal Franse songs staan van hoge kwaliteit; van Charles Trenet tot Gilbert Bécaud. En een mooie versie van “Mon Homme”. “Ik kon niet zomaar “Ne me quitte pas” van Jacques Brel doen. Daarom zing ik het in het english. Ik heb geprobeerd om een hele rustige sfeer te creëren, zoals in de eerste albums van Sade”.
Maar geconfronteerd met een hele ploeg van de film voelt ze zich toch wel heel klein. De 14 miljoen albums die ze heeft verkocht en de 600 concerten die ze heeft gegeven en die haar door 5 continenten lieten reizen veranderen daar niets aan.

Claude Lelouch zal de twijfels van de beginnende comédienne hebben weten te sussen. Patricia Kaas is zijn muze geworden, zoals in andere tijden de muziek van “Un homme et une femme” zijn film ondersteunde. Patricia heeft alleen maar intense en gelukkige herinneringen aan de film. De magische decors van Essaouira en van Fez in Marokko, haar rol als zangeres in een bar, slachtoffer van geheugenverlies, verliefd op een gentleman dief, die met verve gespeeld werd door Jeremy Irons.
“Met Jeremy deel ik een grote complexiteit. Ik heb een nieuwe familie gevonden”.

Zal Patricia hierna aangestoken zijn door het film virus? “Ik ben zelfverzekerder geworden”, zegt ze.
“Dankzij Claude voel ik me veel vrijer. Ik wil vooral niet overdreven acteren, zoals je soms in een theater ziet. Ik heb me gewoon maar laten gaan. Ik had er het volste vertrouwen in. Ik heb ook nooit de dagbladen willen lezen. Daar was ik te bang voor. Ik ben een grote perfectionist”.
De Marokkaanse traditie zegt, dat een pelgrimstocht naar het graf van de heler Lalla Chaffia, je klachten kan verlichten en waarom niet. De heldin lijdt aan geheugenverlies.
“Ik wilde afdalen in de tombe en dan weer teruglopen zonder te stoppen. Ik was helemaal blauw, maar ik hield me goed. Claude kun je niet voor de gek houden. Het belangrijkste voor mij was om hem niet teleur te stellen. Missie volbracht.”

En een droom is uitgekomen, zelfs als ze nog steeds George Clooney niet heeft ontmoet!
Patrica is nu uitgenodigd in een ander paleis; dat van een Saoedische prins, die aan enkele honderden genodigden de stem van de kleine Française wil laten horen.