VSD, nr.1368, 13-19 Nov. 2003
Télé Magazine, nr.2506, 15-21 Nov.-2003
Paris Match, nr.2844, 20-26 Nov.2003
TVMagazine nr.18449, 23-30 Nov. 2003
Gala nr.546, 22 Nov.-2 Dec. 2003
Télé Loisirs nr.926, 29 Nov.-5 Dec. 2003
Télé Star nr.1418, 29 Nov.-5 Dec. 2003
Carrefour Savoirs nr.54, Dec. 2003
TV Hebdo, Dec. 2003
Ici Paris, nr.3048, 2-8 Dec. 2003
Le Figaro Magazine, 6-12 Dec. 2003
Télé 7 Jours, 13-18 Dec. 2003
Télé Cable Satellite Hebdo, 13-19 Dec. 2003
Télé Star nr.1420, 13-19 Dec. 2003
L'Express, nr. 2737, 18 Dec. 2003
7 Jours Russie, 15-21-Dec. 2003 - Rusland

Okt. 2003 - Rusland

 

TV Hebdo, Dec. 2003

 

Trouw aan bepaalde liefdadigheidsuitzendingen keert mevrouw Kaas terug met een nieuw album. De verrassing: Renaud en Cabrel hebben er aan meegewerkt.

Bijna als toerist komt Patricia Kaas terug naar Parijs. Zij woont op het ogenblik in een mooi huis in Zürich. De zangeres, die veel reist, woont daar sinds 2 jaar.
Ze keert terug met “Sexe Fort”, een mooi album, waar buiten de zeer trouwe Jean-Jacques Goldman voor de eerste keer Renaud en Francis Cabrel aan meewerken en de woorden zijn van Julien Clerc. Zonder het duo met Stephan Eicher te vergeten. Een zangeres in grote vorm.

 

Int. : Je doet mee aan de Restos du Coeur en aan Téléthon. Vind je niet dat er soms teveel en te vaak dezelfde artiesten worden gevraagd?
PK: Dit is mijn 13e jaar, dat ik mee doe. Dat klopt. Dat is te zeggen, we staan voor het goede doel, maar het is ook een feest voor de artiesten. Het is net als de Téléthon, een goed gemaakte uitzending. En in het algemeen zijn het doelen die me ontroeren. Natuurlijk ben ik gevoelig voor de strijd tegen kanker, omdat mijn moeder dat ook had en dat is slecht afgelopen. Iedereen zou dit moeten raken. En bij de Téléthon gaar het om kinderen, die lijden en als je dan iets kunt doen, dan moet je dat doen!

 

Int. : Hoe zie je jouw rol daarin?
PK: Het belangrijkste is om geld te krijgen voor onderzoeken. Het is een lange uitzending met veel reportages die best wel indringend zijn. En ik ben daar dan om het allemaal een beetje lichter te maken; af en toe een glimlach te brengen. Dat is alles.

 

Int. : Is “Sexe Fort”bedoeld om af te geven op mannen?
PK: Oh nee! Ik wil alleen laten zien, dat ondanks het beeld dat men van mij heeft, ik ook een heel sterke kant heb. Met stukken als “Rien ne ’s arrête” of “Je voudrais la connaître” is het moeilijk om op het podium die indruk achter te laten. Voor mijn toekomstige optredens op de TV wil ik me amuseren met het dragen van tatoeages op mijn buik en mijn armen. Om een beetje te spelen met die image.
Want ik neem de beslissingen in mijn leven; daarom heb ik ook teksten genomen die heel direct zijn. Net als de muziek. Als je 25 bent wil je als vrouw graag geloven in de prins op het witte paard. Maar als je 35 bent, past dat niet meer. Daarom heb ik ook wat woorden veranderd in “Je ne veut plus te pardonner” om te vermijden dat het te romantisch werd.

 

Int. : Moet men wanhopen aan de mannen, zoals je zingt in “Ou sont les hommes?”
PK: Het gaat niet om de man die lacht als hij een vrouw aanraakt. Ik wilde vooral praten over het mens zijn. Het is waar, dat de tekst iets oproept. De mannen die aarzelen om hun emoties te tonen; die bang zijn om te huilen. Maar ik bedoel ook niet, dat ze altijd maar moeten huilen. Dat zou alleen maar vermoeiend zijn!

 

Int. : Die kracht die je claimt te hebben, is dat niet een erfenis van je opvoeding?
PK: Het is waar, dat ik als kind mijn vader terug thuis zag komen van de mijn, totaal uitgeput en dat mijn moeder niet altijd het makkelijke leven had om een groot gezin groot te brengen. En ik zou waarschijnlijk niet de drive om succesvol te worden hebben gehad, als mijn moeder niet tegen een ziekte had moeten vechten. Maar vanaf toen ik 20 jaar was heb ik alleen mijn beslissingen moeten nemen, mijn onafhankelijkheid moeten leren. Als je moeilijke dingen tegenkomt, kun je in het diepe springen of vechten.

 

Int. : Het ligt dus aan je leven, dat je een beetje fatalistisch bent?
PK: Het is waar dat er op mijn album een aantal nummers zijn, die heel veel vragen hebben. Ik heb het gevoel, dat als je iemand die je dierbaar is verliest, dat je je dan vaak schuldig gaat voelen. Dat je je afvraagt of je wel genoeg gedaan hebt. Je zoekt naar achtergronden en die zijn er niet. Het hele leven is in feite zo.

 

Int. : Voor de eerste keer schrijft Cabrel een lied voor een ander. Wie heeft dat uiteindelijk besloten?
PK: Tijdens de tijden dat ik met hem sprak! Maar voor Francis is het ongetwijfeld moeilijk om woorden te vinden, die door een ander dan hijzelf worden gezongen. Hij heeft het lied “Peut-être, peut-être” gekregen via een jonge schrijver en dat aangepast, denkende aan mij.

 

Int. : De andere verrassing was Renaud, die “La nuit est mauve” heeft geschreven.
PK: Een subliem liefdeslied! Dat is niet eerder in de openbaarheid gebracht omdat ik met de band van Goldman werkte. Maar omdat hij een vriend is van François Bernheim, een van mijn oude medewerkers, heeft hij besloten om samen met hem de woorden te schrijven. Hij had ook “La Fille slave”, dat gaat over jonge Russische vrouwen die in de prostitutie in Frankrijk gaan werken, maar de titel leek me te veel op “La Fille de L’Est”, op maat gemaakt voor mij door Jean-Jacques.

 

Int. : In “L’Abbé Caillou, een eerbetoon aan de abt Pierre, geschreven door Pascal Obispo, ben je daar niet te ironisch over Bernard Kouchner als je zingt over “Dokter zonder complex/het hele jaar door gebruind"?
PK: Eerlijk gezegd, toen ik de tekst las heb ik er niet bij stil gestaan, dat de tekst nogal kritisch was over zijn ontmoeting met de paus. Ik wilde vooral de abt Pierre eren, een bisschop die me echt raakt, dichtbij de mensen… Ik ben hem tegengekomen in 1985 in Zwitserland, bij een van de TV premières met Robert Hossein en ik was zo bang, dat ik geen woord uit kon brengen.
De paus heeft een heel wereldse uitstraling en ik heb hem niet echt aangevallen. De abt Pierre is veel natuurlijker.

 

Int. : Is het geloof belangrijk voor je?
PK: Ik heb een moeilijke verhouding tot het geloof. Omdat ik op jonge leeftijd mijn ouders verloren heb. Terwijl ik die zo graag nog om me heen had gehad. Dus ik heb niet veel met God.

 

Int. : Nogal wat songs gaan over dromen. Zijn dromen belangrijk voor je?
PK: In een wereld, waarin vrouwen geslagen worden, waarin er veel ellende is, zonder nog maar te praten over de oorlog in Irak of in het Midden-Oosten, de natuurrampen etc, gelukkig dat er nog steeds dromen zijn, waar of niet?

 

Int. : Je leeft in Zurich. Is dat omdat je dan ver weg bent van de paparazzi en dat je minder belasting hoeft te betalen?
PK: (Glimlacht). Ik heb mijn appartement in Parijs verkocht toen mijn relatie die ik 6 jaar had gehad voorbij was. En ik besloot om te vertrekken om weer rustig mijn leven als vrouw op te kunnen pakken.
Zelfs als het soms leuk is om herkend te worden, de mensen in Zurich respecteren je en je voelt je nooit bespioneerd. En deze Zwitserse stad staat me toe om mijn 2 culturen, het Duits en het Frans, te leven. En in beweging blijven hoort ook bij mijn leven.