1988 - Mademoiselle chante le blues

In 1988 werd het eerste album van Patricia Kaas "Mademoiselle chante le blues" (mevrouw zingt de blues) uitgegeven. Het bereikte de 2e plaats in de Franse charts.
Het bleef meer dan 2 maanden op de 2e plaats staan, 64 weken in de Top 10 en 118 weken in de Top 100.
Heel snel nadat het album uitkwam bereikte het de gouden status (meer dan 100.000 verkochte kopiëen) en na 3 maanden zelfs de platinum status (meer dan 350.000 kopiëen).
In totaal werd dit album wereldwijd 2,5 miljoen keer verkocht.
Ze bereikte met "Mademoiselle chante" ook platinum in België en in Zwitserland en Canada bereikte het album de gouden status.

1990 - Scène de vie

In 1990 veranderde Patricia van haar oude platenmaatschappij Polydor naar CBS/Sony. Cyril Prieur en Richard Walter
van de firma Talent Sorcier uit Parijs vervingen Bernard Schwartz en werden in 1987 haar managers.
Prieur en Walter droegen heel veel bij aan het succes van de zangeres, waardoor Patricia hen haar "familie" noemde.
Met haar nieuwe platenmaatschappij produceerde Patricia Kaas in 1990 "Scène de vie" (fase van het leven).
Het bereikte de Top van de Franse charts en bleef daar staan voor 10 weken. Het beriekte net als "Mademoiselle chante" de diamanten status.
Patricia Kaas werkte weer met Elisabeth Depardieu and François Bernheim voor de song "Kennedy Rose"; deze samenwerking was succesvoller dan die voor "Jalouse".
Het bereikte de 34e plaats in de Franse single charts. De song was opgedragen aan Rose Kennedy , moeder van de Kennedy clan en moeder van de vroegere Amerikaanse president John F. Kennedy.

1993 - Je te dis vous

Patricia Kaas' 1993 album "Je te dis vous" (ik zeg het je) was haar definitieve doorbraak in de internationale muziek scene.
Het verkocht 3 miljoen kopiëen in 47 landen.
Het werd geproduceerd in Pete Townshend's Eel Pie Studio in Londen, Engeland door Robin Millar, die ook al gewerkt had met Sade en the Fine Young Cannibals.
In Amerika en Engeland kwam het uit onder de naam "Tour de charme" (niet te verwarren met het live album met dezelfde naam).
Op het album zingt Patricia Kaas haar eerste Duitse song "Ganz und gar". Het werd geschreven door de Duitse zanger
en songwriter Marius Müller-Westernhagen.

Op het album staan ook 3 Engelse songs, zoals een cover van het James Brown nummer "It's A Man's World".
De Britse rock muzikant Chris Rea vergezelt Patricia op de nummers "Out Of The Rain" en "Ceux qui n'ont rien" op zijn gitaar.
"Je te dis vous" is op het ogenblik Patricia's meest succesvolle album in de Duitstalige wereld. Net niet in de Top 10
(het stond 2 weken op de 11e plaats), maar het stond 36 weken in de Top 100.
In Zwitserland bereikte Patricia Kaas de 2e plaats en in frankrijk de 1e.
Het was haar 3e album dat de diamanten status bereikte; 11 maanden nadat het uitkwam. Met de single "Il me dit que je suis belle"
van Sam Brewski (aka Jean-Jacques Goldman) bereikte Patricia Kaas haar 2e Top 5 single in Frankrijk.
Een remix van "Reste sur moi" bereikte de Top 20 van de Amerikaanse Dance charts.

1996 - Café Noir

In het midden van de jaren 90 werd het album "Café Noir" (zwarte koffie) gemaakt. Het is een mysterie in de geschiedenis van Patricia Kaas.
Het is in 1995 in New York gemaakt. Het was bedoeld voor de Amerikaanse markt en bevat alleen Engelse songs.
Volgens geruchten werd het in 1997 naar de radio stations gestuurd, maar het werd nooit officieel uitgegeven.
Het is soms op online veilingsites te kopen, maar of het dan om een origineel gaat is maar de vraag.
Het is nooit officieel uitgegeven i.v.m. de rechten.

De titelsong is een jazzy song, die ook al door beroemde artiesten zoals Billie Holiday en Ella Fitzgerald gezongen werd.
Op de in 1997 verschenen "Jazz à Saint-Germain" zingt Patricia deze song ook.
Op dit album bevinden zich ook cover versies van de klassieke Bill Withers song "Ain’t No Sunshine" uit 1971
en "If You Leave Me Now" van Chicago uit 1976.

1997 - Dans ma chair

In 1997 werd "Dans ma chair" (in mijn stoel) gemaakt.
Het werd in New York gemaakt door Patricia Kaas en Phil Ramone, die vroeger had gewerkt met Ray Charles, Billy Joel en Paul Simon.
Voor het album werkte de zangeres voor de 2e keer samen met de Franse songwriter Jean-Jacques Goldman
(ze begonnen hun samenwerking in 1993 met de song "Il me dit que je suis belle"). De samenwerking met Goldman, waarmee ze ook nu nog samenwerkt,
was een van de meest belangrijke in Patricia Kaas' carrière.
Degenen die ook bijdroegen aan het succes van het album waren de Amerikaanse songwriter en zanger Lyle Lovett, met de song "Chanson simple",
en James Taylor met "Don't Let Me Be Lonely Tonight", die deze song samen met Patricia Kaas zingt. De song "Quand j'ai peur de tout",
geschreven door Diane Warren, werd in 2003 opnieuw uitgegeven door de Sugababes onder de naam "Too Lost In You".

1999 - Le mot de passe

In 1999 werd "Le mot de passe" (het wachtwoord) geproduceerd door Pascal Obispo. Bij verschillende songs werd Patricia begeleid door een orkest.
Jean-Jacques Goldman werkte weer mee aan het tot stand komen van dit studio album. O.a. met de 2 songs
"Une fille de 'l'Est", waarin Patricia Kaas haar Duits-Franse afkomst prijst en met de song "Les chansons commencent".
De Franse zanger Zazie schreef de song "J'attends de nous".
De song "Les éternelles" werd ook in Duitsland uitgegeven als een duet met de Zwitserse tenor Erkan Aki onder de titel "Unter der Haut".
Het was de titelsong van de 5 delige ZDF serie Sturmzeit, gebaseerd op een boek van Charlotte Link.

2002 - Piano Bar

Om de film "And now ladies & Gentlemen" te vergezellen werd in 2002 "Piano Bar" uitgegeven.
Het bevat niet de soundtrack van de film, maar enkele songs van de film staan op het album in een iets andere versie dan in de film.
De film was de inspiratie voor dit album.
De echte soundtrack van de film is nooit uitgegeven. Piano Bar was Patricia Kaas' eerste album dat voornamelijk songs bevat die in het english zijn gezongen.
Het album is een eerbetoon aan de grote Franse zangers uit het verleden.
Het bevat cover versies van "Where Do I Begin" (de originele song van de film Love Story) en een Engelse versie van
Jacques Brel's "Ne me quitte pas", die hier "If You Go Away" is genoemd.

In Frankrijk bereikte het album de 10e plaats in de charts.
In Duitsland was het het 2e meest succesvolle album van Patricia. Daar bereikte het de 12e plaats in de charts.

2003 - Sexe Fort

Op 1 December 2003 kwam het album "Sexe Fort" (het sterke geslacht) uit. Het bereikte de 9e plaats in Frankrijk. Jean-Jacques Goldman werkte weer mee met
"C'est la faute à la vie" en met "On pourrait". Hij produceerde deze songs zelf.
Net als Pascal Obispo, de producent van "Le mot de passe", deed met "L'Abbé Caillou".
Patricia Kaas zingt "On pourrait", samen met de Zwitserse zanger Stephan Eicher.

Om haar album te promoten zong Patricia in een radio uitzending de volgende songs:
01. Entrer dans la lumière
02. Une question de temps
03. Mademoiselle chante le blues
04. Je le garde pour toi
05. Il me dit que je suis belle
06. La nuit est mauve
07. L'aigle noir
08. Où sont les hommes

2008 - Kabaret

En de beschrijving door Patricia van alle songs van het album:

Addicte au Heroines
“Dit lied is werkelijk voor dit album geschreven.
We hebben het gekozen om gelijk aan het begin de sfeer van het album duidelijk te maken.
Het gaat over vrouwen die tegelijkertijd fataal zowel als arrogant zijn. Want in de jaren 30 was arrogantie voor hen een manier om zich gerespecteerd te voelen en ook om hun kracht te tonen.
Als dit lied in het midden van het album was geplaatst, zouden we er waarschijnlijk niet op dezelfde manier naar luisteren. Het is kleur die het vervolg bepaalt ...
Ik sprak met Tanguy Dairaine, de auteur. Maar ik gaf hem de ruimte voor zijn poëzie, zijn aandeel in de fantasie. Het moesten woorden worden die ruw en gedurfd waren, zoals die periode was.
We hebben geprobeerd de taal van deze periode te herstellen.
Het was ook leuk omdat Tanguy me een lijst van woorden gaf, die toen gebruikt werden. En daar waren woorden bij, die ik niet kende. Maar als we zien wat Anaïs Nin schreef! Voor mij was het zelfs niet mogelijk om te praten zoals zij twintig jaar geleden deed... En het niveau van de interpretatie, het was een nieuwe oefening voor mij, net als leren praten."

La chance jamais ne dure
"Het is de eerste song die ik heb gekozen.
Het werd gemaakt door Hildegard Knef, een Duitse actrice en zangeres. Minder legendarisch dan Marlène Dietrich, maar ook bekend op het moment. Haar gezicht was enigszins hoekig, ietwat mannelijk, enigszins als een Barbara ...
"La chance jamais ne dure" is een bewerking en we konden dus niet te ver van de oorspronkelijke betekenis weggaan. Er is een vrolijke kant aan de interpretatie. Als je iemand voor het eerst ontmoet is er altijd vreugde en plezier. En dan na een tijdje wordt het routine en begin je vragen te stellen ... Maar ik wilde deze bevinding uitdrukken met een glimlach. Het is een nummer van het album, dat er uitsteekt, omdat het het album richting geeft. Ik voelde me ook heel comfortabel bij dit nummer, omdat het een zeer sterke Duitse identiteit heeft. Als je luistert naar de originele versie, dan zie je, dat de nadruk ligt op het op de juiste manier spreken en zingen van de cabaret liedjes. Ik ben geïnspireerd door de houding van de personen in oude films, waarin de zangeres met haar hand op haar heup poseerde… "

Le jour se lève
"Het is een nummer dat ik altijd graag zing.
Het werd in 1971 gemaakt door Esther Galil. Aanvankelijk was het meer een gospel lied, dat niets te maken had met dit album. Ik gaf het een beetje een "lounge" gevoel. Er zijn mensen die dit lied opnieuw ontdekken en anderen die het niet kennen. Aanvankelijk wist ik niet eens dat François Bernheim, die ook voor mij “Mon mec à moi” en “La nuit est mauve” heeft geschreven, dit lied had geschreven. Pas toen ik hem toevallig vertelde, dat ik een cover zou doen van “Le jour se leve” vertelde hij me dat hij de auteur was. Ik kon dat niet weten, want op het moment dat hij het had geschreven was dat onder een pseudoniem. Nu is het uitgegeven onder zijn eigen naam!"

Une derniere fois
"Ik heb mijn vader en moeder nooit horen zeggen: “Ik hou van je”.
Zelfs mijn broers en zussen zeiden dat niet tegen elkaar. Onlangs, tijdens de periode dat ik niet optrad, kwam een van mijn broers een tijdje bij me op bezoek. Wij hadden nooit op deze manier samen geleefd en alles gedeeld. Toen hij vertrok, nam hij me in zijn armen en zei: "Ik hou van je". Het gaf me een schok, een intense emotie. En toch zijn het geen moeilijke woorden. Maar het is iets wat zo belangrijk is. En wanneer een man voor de eerste keer zegt: "Ik hou van je" , maakt me dat meer bang dan wat dan ook. Dus het was niet persé het leven dat ik heb gehad; het was niet noodzakelijk het Oosten waar ik vandaan kwam, dat me blokkeerde. Op het podium kan ik het makkelijker uiten, maar ik zal het niet zo maar zeggen tegen mijn publiek. Ik geef er de voorkeur aan om het te uiten d.m.v. een gebaar, de aandacht die ik hen geef. Maar ik ben gewoon zo ... Claude Lelouch zei, dat ik vaak een zekere droefheid heb in mijn ogen, maar als ik lach, mijn glimlach is veel belangrijker ...
Maar als iemand oog in oog met je staat en “Ik hou van je” zegt, moet het echt van binnenuit komen. En toch, ik heb er grote moeite mee! Ik kan het op verschillende manieren laten zien, maar het zeggen is niet vanzelfsprekend. Ik denk dat ik het zeg door te zingen. Voor mij is zingen een daad van liefde ... Het was de eerste keer dat ik bezig was om een volledige song te schrijven. Lang geleden, schreef ik een zin of twee op een papier en kreeg ik het beeld van verjaardagskaarsen die worden aangestoken en iemand die ze uitblaast. Ik sprak er met Tanguy, de auteur, over en we hebben samen de tekst compleet gemaakt ...
Wanneer ik dit lied op het podium zing, sta ik in mijn eigen zeepbel, omdat het heel persoonlijk is. Maar ik heb nooit verdriet gevoeld bij deze interpretatie. Alleen maar melancholie. "

Kabaret
"Dit is ook een bewerking.
Het origineel is “Bensonhurst Blues” van Oscar Benton. Toen men het aan me voorstelde, vond ik dat het goed zou passen bij de cabaret sfeer. We moesten ook zorgen dat de vertaling in het Frans goed werd gedaan, want dat was niet makkelijk. Daarom hebben wij twee auteurs in de arm genomen, die me goed kennen: Tanguy Dairaine en Brifo.
Dit is een van de eerste songs, die we hebben opgenomen, maar we vonden het niet gauw goed. We moesten het wel drie of vier keer opnieuw doen. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, dat het nooit op het album zou komen. Toen ik een laatste poging had gedaan, was ik ervan overtuigd dat het niet gebeurde. Maar misschien was dit een vorm van ontkenning, die betekende dat ik het heb gezongen zonder te denken aan de interpretatie, die ik het gaf en dat geeft een zekere afstandelijkheid; dat geeft de song zijn charme ...
Het publiek houdt van het ritme. Het is een geweldig moment in het concert."

Faites entrer les clowns
"Nog een bewerking.
Het woord "clown" doet me altijd aan mijn vader denken. Ik ben ook begonnen met een tekst, die ik misschien nog eens zal opnemen en daarin praat een clown met mijn vader. Deze tekst eindigt met "Maar maak je geen zorgen, ik hou van je papa." Wat mij raakt is deze dualiteit tussen de kunstenaar, die laat lachen en de droevige clown. En de melodie is zo mooi! "

Falling in love again
"Ik kon een album dat een eerbetoon is aan de jaren 30 niet maken zonder Marlène Dietrich en "Falling In Love Again".
Marlène is een vrouw met karakter, ze is de Blauwe Engel; "Ik ben gemaakt voor de liefde van top tot teen”, maar er is altijd iets dat alles ingewikkeld maakt.
Er is ook deze mix van english en Duits. Lili Marlène is een van de eerste liedjes die ik vroeger gezongen heb. Het is iemand die ik altijd een beetje gevolgd heb. Met mijn bleke teint en mijn diepe stem werd ik op een gegeven moment vergeleken met haar. Ik heb zelfs een aantal testen gedaan voor een remake van De Blauwe Engel, die Stanley Donen wilde maken ...
Ik wilde dit lied erg graag doen met de woorden die zeggen: 'Deze mannen die om me heen zijn als motten” ... Dit is de femme fatale in al haar pracht. De vrouw die elke man kan krijgen, maar dat is niet wat haar interesseert. Zij wil zijn hart. En als de man verliefd wordt, dan is dat het einde ... Het idee achter deze song was om het op te nemen als een virtueel duet met Marlène. Zulke dingen zijn eerder gedaan. Helaas gaf haar kleinzoon geen toestemming daarvoor. Dus hebben we ervoor gekozen, dat ik een duet doe met mezelf, maar we houden het geluid van de radio van dat moment, de Duitse Grammofoon, er in. Ik vond het heel leuk om dit virtuele duet te doen met Marlène. Het was heel interessant om te doen en we hebben het opgenomen, maar het is heel jammer dat we het niet kunnen gebruiken. Misschien verandert haar kleinzoon op een dag van gedachte..”

Pigalle
"Als je het hele album bekijkt, dan is dit een aparte titel.
We beseften dat er in de jaren 1930 ook Jazz was in Saint-Germain, zigeunermuziek, tango in Buenos Aires ... We wilden die drie stromingen in Pigalle herstellen. Caravan Palace, een groep van zeven jonge jongens die zigeunermuziek maken en ik kregen contact met elkaar om deze song voor dit album te maken. Zij zijn ook degenen die de songs “Solo” en “La chance jamais ne dure” van hun arrangement hebben voorzien. Ze wilden ook een lied voor me maken. Maar ze zijn vooral gericht op instrumentale muziek. Toen ik de muziek had, vond ik het mooi, maar er was geen plaats voor een song. Maar ik wist dat ze iets bijzonders maakte en dat het op het podium iets extra’s zou geven door het ritme. Men bedacht dat ik kon zingen zoals een jazz zangeres dat doet, maar dat is niet mijn ding. Het was alsof ik werd gevraagd om een rap te zingen! Ik kan dat niet. Dus heb ik besloten de studio in te gaan en daar een heleboel dingen uit te proberen. Ze namen mijn stem op en vermengde die met andere geluiden en bewerkte alles. Het was erg leuk om te doen. Deze titel is als een soort ontspanning op het album.”

Solo
"Dit is op het podium altijd een speciaal moment.
Er is deze brug met ongelijke leggers, waar ik omheen draai en dans ... Vocaal is het lied niet erg vanzelfsprekend. Ze vist een beetje ... Het is een lied over verlangen, over het verlangen dat zegt: "We weten dat als we samen zijn, dat we ons dan goed voelen, maar samenleven is een puinhoop." Ik zoek zelf vaak het alleen zijn op. Het is een vak waar men omringd wordt door veel mensen en soms is het leuk om alleen te zijn. Wanneer je op het podium voor een groep mensen staat, die je opeisen en enkele minuten later, bevind je je alleen en loop je met je hond te wandelen, dan is de tegenstelling heel groot. Dat is gek!
Als je iemand in je leven hebt, is de tegenstelling minder groot, omdat je weet dat je hem weer ziet of aan de telefoon spreekt... "

Je t’ aime encore
"Het is een mooie en droevige song!
Het is over niet geleefd hebben en over iemand die te snel weggegaan is. Het is het verhaal van een stel, een liefdesverhaal, waar de liefde sterker is dan de dood. Maar ik heb liever het leven. Ik hou van het refrein: "En ik ik hou nog steeds van je ..." Ik zing dit niet op het podium, omdat ik al nummers als “Entrer dans la lumière” en “Je voudrais la connaître” heb en die horen in dezelfde categorie."

Et s’ il fallait le faire
"In de intro hoor je de stem van Fréhel.
Het is een van de eerste liedjes die ik kreeg aan het begin van het Kabaret avontuur. Ik accepteerde het zonder te weten welke richting ik op zou gaan. Eerst was het eerder een popsong, bijna Italiaans, en op de demo hoorde ik Fred Blondin, de componist, die een stem heeft als Johnny(Halliday). Onmiddellijk, zonder te weten wat het werd, wist ik dat ik het wilde zingen met een staande microfoon. Ik zag hoe het op het podium moest worden. Er is in dit nummer een mengsel van kracht en kwetsbaarheid. Het doet me denken aan “Il me dit que je suis belle” ... Het is prachtig! Maar aan het eind denkt ze “Arme ik. Ik geloofde alles." Dit is geen positief nummer. Ik weet dat ik, hoe dan ook, niet zal sterven voor de liefde! Als ik dit nummer op de radio hoor zingen door iemand anders, dan zeg ik tegen mezelf: "Wat een prachtig lied!" En ik ben blij dat deze titel werd gekozen om Frankrijk te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival."

Hier kun je de woorden van dit lied vinden in het nederlands en in andere talen.

Mon piano rouge
"Ach, mijn rode piano!
Dit is een lied dat meer gesproken dan gezongen wordt. In termen van interpretatie en woorden, is het een sensuele song. Vreemd genoeg, nog meer dan “Solo”. Met de piano bedrijf ik de liefde. Het was het lied dat ik het meest vreesde om te zingen. Dus, om me moed in te spreken, vroeg ik om een wodka met orange, en ik dronk een slok! Ik wilde me zelf niet teveel vragen stellen… Ik kende deze melodie al toen ik meedeed aan een TV uitzending van de ELA vereniging. Ik danste op de muziek in het gezelschap van de meisjes van Crazy Horse ... "